oma

Ik zit net goed en wel in de trein, koffie op het tafeltje voor me, studieboek opengeslagen, wanneer een Zelda-muziekje* vanuit mijn tas klinkt. E aan de telefoon. E's oma ligt in het ziekenhuis: longontsteking. Ze is al maandenlang verkouden en dat gaat maar niet over. Nu dit.
Bezoekuur is vanaf 18.45.
Op zich schijnt het wel goed te gaan, misschien mag ze vandaag alweer naar huis, maar toch. Liefst was ik in Zutphen weer uitgestapt om linea recta de trein terug te pakken en naar het ziekenhuis te rennen, maar ik had les en 2 afspraken, waaronder eentje voor een samenwerk-opdracht. Niet echt een optie, daar dupeer ik ook een ander mee.

Dat is wel even slikken. E's oma is mijn oma. Niet letterlijk, maar het voelt wel een beetje zo. Ze was al 81 toen ik haar leerde kennen als een superkwieke oma, die alles zelf deed en rustig voorovergebogen de vloer boende. Inmiddels is ze 90 en kan ik merken dat ze echt wel ouder is geworden in de afgelopen jaren, maar ze blijft nog een kwieke oma, zij het een chronisch verkouden kwieke oma.
Van mij mag ze nog wel 10 jaar een gezonde kwieke oma blijven.

*Zelda wat, Zelda wie?! Zie nintendo
(Ik heb zelf overigens een net iets andere zelda-ringtone, maar kon 'm niet (meer) online vinden.)