boemeltje

Ik hou van treinreizen. In de trein kan ik lekker de krant of een boek lezen, een muziekje luisteren, wat tekenen, gamen op m'n ds of micro of gewoon wat naar buiten staren. Een kopje koffie drinken, een croissantje van de ah to go eten. Geen stress over bumperklevers, inhalende vrachtwagens en beslagen ruiten. Als er daarentegen iets mis is op het spoor is het vaak goed mis, maar dat even terzijde.

Vier jaar lang ging ik van Deventer naar Enschede en weer terug, in de fijne oranje-stoelen-intercity. Het traject was saai, er is immers niets- interessants- tussen Deventer en Enschede. Ik zou zelfs willen beweren dat voor mij Nederland ophoudt bij Deventer; oostelijker is er niet veel interessants meer en noordelijker eigenlijk ook niet echt.
De trein en het traject echter waren fijn. Ik had altijd precies genoeg tijd om een krant op tabloid formaat door te lezen, minus de sportsectie, want ik doe liever aan sport dan dat ik erover lees of ernaar kijk. De stoelen zaten lekker, er was genoeg ruimte en de verlichting was aangenaam.

Tegenwoordig reis ik van Deventer naar Arnhem- en weer terug. Ik ben er in bijna alles op achteruit gegaan. 10 Minuten minder reistijd is best fijn, maar gek genoeg baal ik er soms ook van dat ik de krant niet meer helemaal uitkrijg.
Eerst reed er de dubbeldekker, de trein die soms zo hard schommelt dat je spullen van het tafeltje de hele trein doorvliegen, wat van één van mijn kleine treinpleziertjes- namelijk koffiedrinken- een gevaarlijke onderneming maakt. Als je onderin naast het raam gaat zitten heb je last van een drempel, bovenin van de bolling van het raam; het is misselijkmakend om hierdoor naar buiten te kijken. De verlichting is koud en ongezellig en voor flinke bagage is doorgaans nauwelijks plek, wat het gangpad zo nu en dan verandert in een hindernisbaan.
Pluspunt: lekker veel beenruimte met de vele tweezittertjes en grotere tafeltjes dan in de oranje-stoelen-intercity, hoewel dat laatste pluspunt een beetje teniet wordt gedaan door het al eerder genoemde geschommel.

En dan nu. De nieuwe dienstregeling.
Aan mijn treintijden is niets noemenswaardig veranderd, dus daar heb ik nog geen problemen mee (dat komt wel, als ik weer eens vrienden in het westen ga opzoeken). Wel is de trein veranderd. Tegenwoordig zit er zo'n oude hondekop op het traject. Werkelijk een hel. Rugpijnbankjes, weinig beenruimte, zodra er een iets te lang persoon tegenover je zit zelfs geen beenruimte. Naar koud tl-licht, openstaande deurtjes zodat je meer kans maakt op wc-luchtjes en treinlawaai. Kleine coupétjes. Tochtraampjes. Eigenlijk alleen maar ellende.

Vandaag besloot ik eens niet mijn neus in de boeken, kranten of andere media te stoppen, maar lekker naar buiten te staren. Het zonnetje scheen, hier en daar waren ook al mistflarden te zien. Een erg mooi uitzicht.
En dat is dan eigenlijk ook het enige wat mijn nieuwe traject nog leuk maakt: het landschap. Er is veel meer (moois) te zien. Jammer genoeg reis ik vaak, en maakt die magie van een ondergaande zon, nevel, bos en wei het maar af en toe goed.

Ik hoop dat de ns gauw andere treinen in gaat zetten..