hoe het verhuisbudget opraakt nog voor we het huis hebben..

Ik heb het al een tijdje niet over ons autootje gehad. Niet dat er niks over te schrijven was, in tegendeel; er is genoeg gebeurd, het was alleen niet erg leuk allemaal en ik was er voor de verandering eens helemaal klaar mee, zo'n niet-werkende auto voor de deur of voor iemand anders' deur.
Na de apk + reparatie dachten we het wel even gehad te hebben, vooral financieel gezien. Het niet starten met een warme motor, daar waren we na zo'n anderhalf jaar toch al wel aan gewend. Waar we niet op bedacht waren, was het niet willen starten met een koude motor. Ineens wou-ie niet meer. Met een beetje gedoe en aanduwen kregen we 'm 2 x nog aan en we dachten, da's de accu, die klojo van de garage heeft ook zo lang de motor laten draaien met de lichten aan..
Op de dag voor kerstmis fietsten we nog naar de Albert Heijn voor wat gedestilleerd water. Het waterniveau in de accu werd aangevuld en de accu werd een keer helemaal opgeladen.
Maar helaas, de derde keer (2e kerstdag) lukte het helemaal niet meer en moesten we autootje weer de parkeerplaats opduwen. We moesten met de trein, waardoor we veel later dan gepland bij oma op de stoep stonden en automatisch (en eigenlijk onbedoeld) voor het eten gevraagd werden.

E laadde de accu nog maar eens opnieuw op en constateerde dat dat ding eigenlijk ook wel aan vervanging toe was. Hij kocht een nieuwe accu. Daarnaast bestelde hij een nieuwe ontstekingsmodule + bobine (zie volgende foto), want in de zomer hadden we al eens vanalles doorgemeten en hadden we ontdekt dat daar iets mis mee was. Die kwam gelukkig vrij snel binnen en was ook net zo snel gemonteerd.
Hoera! Autootje startte weer, wij blij. Eigenlijk hoopten we stiekem dat we het nu wel opgelost hadden, maar nee hoor, we hadden alweer te vroeg gejuichd. Het duurde niet lang of het was weer mis. Deze keer niet voor de deur, maar bij mijn moeder voor de deur, na het boodschappen doen. Bij de appie had autootje prima willen starten; 10 minuten later, toen we de videorecorder bij mijn moeder hadden gedemonteerd (had ik nodig voor school) en weer in de auto stapten, vertikte hij het.
E knutselde wat met stekkertjes, keek eens naar de computer, maar wist het nu ook niet meer. Gedesillusioneerd en hongerig zaten we bij mijn moeder op de bank. Het was inmiddels 19.15 en we kregen het ding wéér niet aan de praat. We besloten een fiets van mijn moeder te lenen. Haar reservefiets stond in het schuurtje, maar.. op slot. Aangezien mijn moeder zelf niet thuis was was het gissen naar welke sleutel het moest zijn en waar deze zich bevond. We kwamen er, zoals je al wel kunt raden, niet uit.. dus geen fiets.

Om 20.00 was ik het helemaal spuugzat. We deden nog een poging de auto te starten, toen gaven we het op. Ik had inmiddels erg honger en het vooruitzicht dat E lasagna had gemaakt was aan de ene kant erg fijn, maar aan de andere kant ook een kwelling, want die schotel moest natuurlijk nog 3 kwartier in de oven. Ik was moe, ik wilde met de bus, nee eigenlijk wilde ik met de auto, maar boven alles wilde ik thuis zijn.
Nu moet je weten dat het in Deventer niet mogelijk is om van de ene wijk naar de andere te reizen met de bus. Al die krengen gaan bijna rechtstreeks naar het station, dus we zouden met een bus naar het station moeten en dan weer met een bus naar huis, maar ik had geen zin in lopen, ik zat liever net zo lang warm en droog in een bus.
Helaas viel ook dat plan in duigen, aangezien het te lang duurde voor er een bus ging komen. Eens in het uur, dat is ook niks..

Uiteindelijk waren we pas na 20.30 thuis. Onderweg vervloekten we de auto tot en met en aten we ons misselijk aan de m&m's en drop (tja, net boodschappen gedaan, en wat neem je mee naar huis als je moet lopen? Juist!)

E ging de volgende dag terug om de auto op te halen. Uiteindelijk haalde hij alleen een paar boodschappen op, want renaultje vertikte het nog steeds.

Einde van het liedje is dat autootje sinds zaterdagavond (4 dagen later) eindelijk weer voor de deur staat, er vandaag een bdp-sensor gekocht is en er sinds vanavond een nieuwe bdp-sensor inzit (dikke kans dat dit de probleemmaker is), we nu nog steeds niet met zekerheid kunnen zeggen dat de auto blijft starten en we heeel veel geld kwijt zijn, wat allemaal van het verhuisbudget af moet en waar we heel veel spijt van hebben.
De moraal van mijn verhaal: koop alsjeblieft nooit een Franse auto. Ook al is het liefde op het eerste gezicht, trap er niet in. Achter dat leuke snoetje gaat veel ellende schuil..

foto 2 uit boek "vraagbaak renault 5" van PH Olving, dat ons al vele malen geholpen heeft..