huizige ramble

"Hallo.. ik zit in de trein.. waar ben jij?"
"Thuis. Moet ik je ophalen van het station?"
"Jah.. mag wel.."
Aldus geschiedde. Toen ik de auto instapte stelde E voor even naar de overkant van de IJssel te gaan.
"Wat is er in hemelsnaam aan de overkant van de IJssel?!" flitste er door mijn hoofd. "Oja, tuincentra. Wel 2."
Nu we een huis op de begane grond betrekken houden allerlei interessante, nieuwe vraagstukken ons ineens bezig. Daar hoort automatisch een tuincentrumbezoek bij.

Vraagstuk nummer 1. Willen we een schutting? Nee, eigenlijk niet, maar de buren waarschijnlijk wel. Ik ben meer van de draadhekken met veel planten ertegenaan. Of, nog beter, een enigszins slordig (nonchalant heet dat) gemetseld muurtje. Helaas is het eerste iets wat niet meteen resultaat geeft en dus vaak niet gewenst wordt door buurmensen. Het laatste is duur en een onmogelijke opgave, zeker bij een huurhuis.
Dit vraagstuk schuiven wij handig voor ons uit. De buren komen er wel een keer mee, dan ontkomen we er niet meer aan; we hopen dat zij voorlopig ook blut zijn.

Vraagstuk nummer 2. Voor tuinmeubilair loop ik eveneens niet gauw warm. Het liefst willen we iets wat niet doorsnee is. Dat kan best, ik heb genoeg leuks gespot, maar dan moet je een dikke portemonnee hebben. Mijn portemonnee is alleen dik als de kassière geen wisselgeld in briefjes meer heeft. Gelukkig is het voorlopig nog te koud om buiten te zitten. (Gelukkig? Wat zeg ik nu?!) Tot die tijd probeer ik het vraagstuk uit mijn hoofd te weren. Veel te moeilijk allemaal.

Vraagstuk nummer 3. De woningbouwvereniging heeft aan de voorkant wel een aardig buitenlampje laten plaatsen, aan de achterkant steken er alleen wat draden uit de muur. Als je 's avonds thuis zou komen en je fiets weg zou willen zetten zou je dus niets zien. Het is dat er nog niets in de tuin staat, anders zag ik mezelf nog wel struikelen over een struik. Nu blijft het bij afdwalen van het pad en wegzinken in de modder.
Maar ik dwaal af.
Buitenverlichting dus. Wat en waar? Iets wat je in iedere bouwmarkt kunt kopen maar oh wat een assortiment bieden ze aan. Het schattige bolletje dat we aan de voorkant hebben gekregen is nergens te krijgen, foeilelijke monsterlijke exemplaren zijn er in overvloed. Het plan was dus eens bij een tuincentrum te kijken.
Bij de 2 tuincentra die wij vandaag bezochten leek het wel of ze een maand dicht waren geweest. Kerstversiering was er nog in overvloed verkrijgbaar. Verder was het er een zooi. Lege schappen, spullen over de vloer, het was alsof de storm van 2 weken geleden hier binnen had huisgehouden. Ik vermoed dat het een verkoopstrategie betrof; hoe meer rommel hoe goedkoper het allemaal lijkt, dus hoe meer mensen iets kopen. Op mij werkt dat averechts.
Ik wist niet hoe gauw ik de winkel weer uit moest komen, en als je weleens in een modern tuincentrum bent geweest weet je wat een onmogelijke opgave dit is. Je wordt via ontelbare gangpaadjes langs ontelbare potjes, kleurige kussentjes, lantaarntjes, stinkkaarsjes, kabouters en andere rommel geleid, tot je eindelijk de kamerplanten en hiermee ook de kassa bereikt.
De buitenverlichtingkeuze was iets uitgebreider dan bij een willekeurige Praxis, maar we liepen er niet warm voor.
Het best prima buitenverlichtingsbolletje wordt hoe langer hoe meer een gewild object. Gelukkig kan E via zijn werk nog iets proberen, zodat ik de keuze tussen lelijk lampje A en lelijke lamp B nog even kan uitstellen. Uitstellen is dus het motto momenteel.
Wel gescoord: 2 nepplantjes voor in mijn to-be-nepvissenkom. Dit is een wcproject, waarover ik (nu) niet ga uitweiden. Misschien komen er nog foto's van.

Nieuwsgierig? Binnenkort gaat E naar de drukker om mijn zelfgefabriekte verhuiskaartjes te laten printen. Als je er deze week eentje krijgt, weet je ook waar je binnenkort kunt komen kijken.. ;)

Verdere vorderingen omtrent de binnenkant van het huis: E heeft de supergoedkope vloerbedekking voor boven (je moet ergens op bezuinigen) vandaag eringesneden en de vloer beneden voor de 2e keer van een likje verf voorzien. Op wat verfplekjes bijwerken na is het eigenlijk af. Nog even, dan kunnen we gordijnen gaan ophangen en spulletjes erin zetten. Jammer alleen dat E de keukenluxaflexjes gisterenavond in het magazijn van de ikea heeft achtergelaten, waar ik pas onderweg achterkwam. Nu moeten we vóór volgende week zaterdag (de verhuisdatum) nog een keer naar 's werelds gezelligste woonwinkel.