sleutels en treinen

Gisteren was een dag die ik niet snel zal vergeten.
Het begon met naar ons nieuwe huis gaan, alwaar 2 vrouwen van de woningbouwvereniging met ons het hele huis bekeken en allerlei papieren doorliepen. We tekenden de contracten en namen de dikke sleutelbos aan; voor de voordeur, achterdeur en berging dezelfde sleutel, maar wel 3 sleutels per deur.

Daarna richtten we de boel in alsof we gingen kamperen: campingstoeltjes en -tafeltje, wat bestek, campingservies, handdoekje hier en daar, afwasborstel, wcrol, vuilniszak. E hing alvast 3 lampen op (op iedere verdieping één) zodat we 's avonds niet helemaal in het donker zouden zitten. Vervolgens bekeken we alles nog eens goed. De vloertegeltjes van de badkamer en de wc vielen een beetje roze uit naar mijn idee, maar misschien dat ik ze eerst eens een flinke poetsbeurt moet geven. Wat voor kleuren daarbij kunnen weet ik nog niet. Ik heb een knaloranje/ gele wcborstel van koziol (hiernaast is-ie precies verkeerd om en mijn borstel is dus geel), een heel vrolijk ding, ik hoop maar dat-ie ook nog op de nieuwe wc past.
Een tijdlang keken we sufjes uit het keukenraam naar buiten, waar het flink woei en waar we een hoop ruiten op een kar in diggelen zagen vallen. Toen werden we door honger en dorst weer naar huis gedreven.

Het liefst hadden we iets nuttigs in het nieuwe huis gedaan, maar E moest nog naar Utrecht voor zijn werk en ik had een afspraak op school in Arnhem. Ik had nog even zoiets van, zal ik de auto meenemen, maar ik zag het niet echt zitten om met die windvlagen achter het stuur te zitten. Aan de andere kant, wat als de treinen straks weer niet reden? Anders kom ik je wel ophalen, zei E.

In Arnhem komen was nog geen probleem. Ik had de trein van 14.14 met een vertraging van 10 minuten, dus ik was ietsjes laat, maar kwam wel over. Op school bedacht ik met A hoe we dinsdag een workshop dans zouden moeten vormgeven voor mijn niet-dansende klasgenoten. Ondertussen woei het in het trappenhuis van de kunstacademie alsof alle ramen openstonden en de regen knalde tegen de ruiten van ons lokaaltje.

Rond 17.25 haastte ik mij naar de trein. Onderweg probeerde ik E te bellen, zodat hij kon kijken of mijn trein misschien vertraagd was, maar bellen was onmogelijk. Smsen lukte dan weer wel, maar de ns-site lag plat volgens E. Ik kreeg al bange vermoedens, maar hoorde nog geen omroepbericht. Hongerig als ik was haalde ik snel een kitkat uit de automaat, voor het geval mijn trein nog gewoon ging rijden. Door een man in ns-windjack werden mijn bange vermoedens helaas bevestigd. Geen treinverkeer meer.
Ik probeerde nog maar eens te bellen, maar met mij de rest van Nederland: ik kreeg nog steeds het ergerlijke 'netwerk bezet' te zien. Dan maar een smsje.
E had de auto volgeladen met dozen maar ging meteen achter het stuur zitten om mij op te halen. Ondertussen haalde ik gratis koffie die ik opdronk in een 'schuiltrein'. De sfeer was gemoedelijk, samen probeerden we naar de omroepberichten te luisteren en de meeste mensen lazen de krant of deden de krant-sudoku. Ik had echter inmiddels allerlei verhalen gehoord van mensen in auto's met bomen erop en E had gezegd dat hij binnendoor ging rijden, dus ik zat niet rustig meer. Bellen lukte wel weer, maar E bellen terwijl hij reed was niet handig. Daarnaast had ik erge honger- en mijn suikerspiegel gaat steigeren als ik te lang niks eet.

Na dik een half uur kreeg ik E eindelijk aan de lijn. Hij was Zutphen nu pas door; omleidingen. Nog later bleek dat hij vast stond en weer terug moest. Gelukkig zou hij nu de snelweg nemen, maar erg gerust voelde ik me nog steeds niet. E maakte zich echter nergens druk om en vroeg of ik wat te eten voor hem kon regelen. Ja hoor, geen probleem. We legden weer op.
Op dat moment ontdekte ik dat de euro die ik had uitgegeven aan de kitkat een heel erg verspilde euro was geweest. Ik had bijna geen geld meer en dankzij de verhuisperikelen kon ik ook niet meer pinnen. Enigszins verontrust bleef ik een tijdje voor me uit zitten staren. De krant kende ik van binnen en buiten, verder had ik niets bij me.
Mijn moeder belde me zo nu en dan voor een update en maakte zich grote zorgen, want zij zag natuurlijk het journaal. Er was een kraan omgewaaid in Utrecht en er waren mensen gedood door bomen die omwaaiden. Ze vond dat E en ik maar in Arnhem moesten blijven als hij aankwam, het was niet verstandig de weg op te gaan.

Inmiddels scheel van de honger besloot ik maar eens te kijken wat ik met mijn schamele aantal muntjes nog kon halen. Ik ging naar de stationshal, waar een omleiding in aangebracht was vanwege een half losgewaaid bord met een hoop uitstekende draden eraan. Bij c'est du pain bleken de broodjes niet binnen mijn budget te passen maar ze hadden gratis broodjes en koffie/ thee, waar ik dankbaar gebruik van maakte. Mijn benen zwiebelden inmiddels behoorlijk.

E was ondertussen in Arnhem aanbeland maar werd ook hier omgeleid. Hij besloot uiteindelijk de auto maar ergens neer te zetten en naar het station te lopen, waar ik hem opwachtte met een grote beker thee en een broodje, aangezien ik geen idee had van welke kant hij kwam.
Het was een weerzien zoals je ze weleens in B-films ziet. Een snik en een knuffel. Samen liepen we terug naar de auto. De brandweer liet ons nog oversteken, 'omdat er een vlaggenmast van dit gebouw naar beneden dreigt te komen'. Aan de overkant van de weg zagen we het ding als een grassprietje heen en weer zwaaien. Enigszins onder de indruk wilden we onze weg vervolgen, toen een man uit zijn auto stapte en naar ons toerende. 'Waar is het station?' We gaven hem het advies de mensen naar hem toe te laten lopen en legden uit welke kant zij op zouden moeten.

En toen.. was het ineens een eitje. Dik een half uur later waren we al in Deventer. We brachten zelfs de dozen nog even naar het nieuwe huis, want de avond was toch om. Onderweg zagen we een aardige hoeveelheid kapotgewaaide lantaarns en omgewaaide borden. Vlakbij de flat reden we nog snel onder een omgewaaide boom, die alleen werd gesteund door een muurtje, door. Om 21.30 was ik eindelijk thuis. Gesloopt, maar thuis, waarschijnlijk in tegenstelling tot de meeste mensen die ik op het station heb zien wachten. Ik hoop dat zij nog een onderkomen hebben gevonden voor de nacht..

Vanochtend zag ik aan het begin van onze straat een flinke boom, helemaal ontworteld, precies naast een (overigens onbewoond) huis liggen. Bij het vogeleiland in de buurt lagen bosjes bomen, alsof ze gewoon omgezaagd waren. Misschien was het een gevaarlijke onderneming, maar ik was wel blij toen ik vannacht in mijn eigen bed lag.

Foto's: mijn toiletborstel (ja echt) en het uitzicht vanaf ons balkon op de omgewaaide boom (rechts). Als je goed kijkt, zie je linksonderin beeld wel het muurtje, waar hij tegenaan steunt..