klusmeisje

Sinds een paar dagen werp ik mij op als klusmeisje. E is een geweldig handig vriendje, wat mij nog weleens lui maakt(e). Op een bepaald ogenblik in je leven besluit je dan: dit kan zo niet langer. Ik kan dit ook wel zelf! Ik ga niet wachten op een druk, huiswerk makend vriendje!

Aldus geschiedde.

Vrijdag ging ik met mijn moeder naar de ikea om een nieuw boekenkastje te halen, voor op mijn kamertje. Ik had geen opbergruimte en dat begon me mateloos te irriteren.
Het slepen met een groot en zwaar pakket kun je nog wel overlaten aan 2 vrouwen. De blauwe bult op mijn enkel even buiten beschouwing gelaten, als ik met E was gegaan had ik die kar ook wel op m'n enkel gereden. Het vastsnoeren van de klep van de auto was een heel ander verhaal. Echt zoiets waar ik mij nooit mee bemoei en nu bleek ineens dat ik dus geen flauw idee had hoe spanbanden nou eigenlijk werken.
Maar.. het lukte. Weliswaar na telefoneren met E, maar dat nam ik maar even voor lief.

Zaterdag zaagde E de boven- en onderkant van de luxaflexjes voor de keuken op maat, ondertussen deed ik verwoede pogingen de lamp in de keuken op te hangen. Mijn formaat in combinatie met het huishoudtrapje bleek hierbij niet geheel ideaal. Om er met mijn neus bovenop te kunnen zitten moest ik door mijn knieën; een treetje lager stond ik weer te laag om nog goed te kunnen zien wat ik deed. Voor de duidelijkheid; E kan gewoon rechtop staan met zijn hoofd net tegen het plafond. Ideale lengte voor het ophangen van een lampje dus.

Ook dit lukte uiteindelijk. Wel met enige hulp van E hier en daar, omdat ik dus absoluut niet kon zien waar de schroeven heengingen, maar het lukte. Minpunt was het feit dat we niet opgelet hadden bij het kopen van de lamp voor de lamp, waardoor E nog naar Appie Heijn moest voor een lamp-met-kleine-fitting- maar de lamp hing. Scheef, maar àla.
Ik voelde mij zeer voldaan en maakte zonder mokken alle lamelletjes van de 2 luxaflexjes op maat, een klusje waar E een hekel aan heeft. In de tussentijd keek ik naar de bizarre clips op tmf.

Zondag bemoeide ik mij niet met het ophangen van de kledingstang maar schroefde nog wel een vogelhuisje aan het schuurtje. Voor een eventueel naar een slaapplek zoekend meesje.

Gisterenavond was ik helemaal op dreef. Ik hing een lampekap in de gang op. De lamp voor mijn hok bleek niet zo makkelijk te gaan; de gaten zaten op de verkeerde plek. Aangezien vooral hierbij mijn lengte mij in de steek liet maakte E dit karwei maar af. Daarna hing ik nog een lamp op op de overloop, sloeg samen met E een plaat onder de trap vandaan en zaagde in mijn eentje de plaat die ervoor in de plaats moest komen op maat. Het bijschaven liet ik maar weer over aan E, die het niet kon laten telkens te komen kijken naar wat ik deed. Het zal wel iets te maken hebben gehad met de kreten en vewensingen die ik uitte.
Vervolgens sneed ik een gat in een stuk karton om de maat van de katten op te nemen, zodat ik eenzelfde gat in de plaat kon zagen. (voel je 'm al? de katten krijgen een doorgang naar de trapkast via de gang)

Helaas is het laatste klusje nog niet geklaard, want het potje verf dat ik er eerst nog op moet smeren is op onverklaarbare wijze verdwenen, maar het huis begint steeds meer af te worden, en daar kan ik nu eens echt trots op zijn.

Op mijn flickr pagina staan meer foto's- op de foto hier is de niet door mij opgehangen kledingstang gedeeltelijk te zien