verhuizing, deel I

Ineens was de maat vol. Stijf van de stress stonden we allebei, al een tijdje eigenlijk. Gisteren barstte de bom. We kregen ruzie. Te weinig slaap, teveel onrust in de flat. Ik was het zat en wilde in het nieuwe huis gaan slapen. E vond het onzin als ik alleen ging.
Dus besloten we om 19.30 naar het nieuwe huis te gaan. In allerijl werden spullen bij elkaar gegrist, flessen shampoo en bodylotion in een doos geknikkerd, kattenbakken schoongemaakt, gordijnrails gedemonteerd.
Ongeveer een uur later zat ik in de auto en maakte ik het langste 10-minutenritje ooit. Drie katten zaten in 3 reismandjes achterin de auto. Spip jankte aan één stuk door hartverscheurend, af en toe aangevuld door Smikkel. Van de stress reed ik de eerste 200 meter zonder verlichting en parkeerde ik de auto voor de verkeerde voordeur zodat ik opnieuw de motor moest starten, waardoor het huilconcert opnieuw aanving. E was op de fiets, zodat hij de volgende ochtend naar zijn werk kon fietsen en maakte dit allemaal niet mee.

En toen waren we in het nieuwe huis. Salmiak zat ongeveer een kwartier lang apathisch onder het keukenkastje. Spip en Smikkel renden als bezetenen het huis door; ieder hoekje en gaatje moest besnuffeld. E hing gordijnen op in de slaapkamer en ik probeerde Salmiak gerust te stellen. Waarna ze ongeveer een uur lang in de trapkast zowat vastgeplakt onder de trap zat.
Er werd een luchtbed opgeblazen met een föhn, luxaflex opgehangen in de douche. Langzaam maar zeker kwam Salmiak weer tot leven. Als een grote moederpoes lokte ik haar mee het huis in en uiteindelijk zelfs naar boven.
Om 0.18 lagen we dan eindelijk in onze improvisatiebedjes. Ik op een matras op een lattenbodem, E op het luchtbed.
Van de wekker heb ik ieder uur meegemaakt, behalve de 2. Af en toe kwam er een kat binnen, totdat E de deur dichtdeed, zodat er af en toe een kat aan de deur kwam morrelen.
Om 7.15 ging helaas alweer de wekker. Ik douchte zonder douchegordijn en we ontbeten uit soepkommen. Daarna ging E naar zijn werk en was het wachten op de meneren van de BCC, die onze nieuwe vaatwasser (eindelijk!) zouden komen brengen. Wat ze ook keurig deden; helaas echter zit er een dikke barst in het bovenblad. Wordt vervangen. Tsja.

En ondertussen.. zitten de katten voornamelijk op zolder- die vinden het nog maar niks- en ben ik weer in de flat om spullen op te halen en mail te checken.
Wat een chaos, maar ook wat fijn om in het nieuwe huis te zitten. Het meeste geluid komt er van mijn iPod en de bouwvakkers. Heerlijk.

En hier zijn dan eindelijk de foto's:



Salmiakkepoes op verkenning. Spannend hoor, zo'n nieuw huis- of zo'n bezem.

Ik naai de gordijnen aan elkaar, Smikkel lonkt naar de fotograaf. Ieder zo zijn taak.

Spip kwam de eerste dag nauwelijks van de zolder. Ze lag voornamelijk bovenaan de trap, de oortjes warm van de zenuwen.


Naar buiten kijken is hier wel veel spannender dan op de flat, 4 hoog..