verslaving

Iedereen is wel ergens aan verslaafd, las ik onlangs in een vaag tijdschrift toen ik 5 minuten moest wachten bij de manuele therapeut. Een interview met iemand die verslaafd was (geweest?) aan alcohol.
Op dat moment dacht ik: nee hoor, ik niet. Niet aan drank, niet aan sigaretten, drugs, eten, hardlopen, pijnstillers, slaappillen, lipbalsem, kauwgom, smsen, verliefd zijn of iets anders waar ik niet voor langere tijd buiten zou kunnen.
Dit weekend moest ik mezelf corrigeren. Ik ben wel degelijk verslaafd aan iets. De fantasiewereld zou je het kunnen noemen. Boeken, tvseries of games; als ik ermee begin is het einde zoek. Dit weekend begon ik voor het eerst sinds driekwart jaar weer eens in een boek, en jawel hoor: ik las er ongeveer één per dag. Gisterenavond vroeg ik me af waar ik nu eens in zou beginnen. Misschien eentje die ik niet meteen uit zou lezen.
Het werd Jane Eyre. Een boek van over de 500 bladzijden, in het Engels. Dat moest toch wel een paar dagen gaan kosten, dus die kon ik misschien nog eens wegleggen, voor het opruimen van de zolder bijvoorbeeld. Bovendien had ik 'm ooit gelezen. Dat zou hopelijk wat druk van de ketel nemen.
Ik wist meteen weer waarom ik mezelf min of meer had verboden te lezen. Alle noodzakelijke dingen wijken als ik lees. Ik hoor niet meer wat er om mij heen gebeurt, ik sta slechts een keer op om thee te zetten en bij een erg goed boek kan het avondeten me niet snel genoeg gaan. Zelfs naar bed gaan lukt me niet altijd als ik een goed exemplaar heb gevonden.
Als kind was ik al zo'n boekenwurm dat het maximale aantal boeken (10) me absoluut niet beviel. Veel te weinig.
De remedie? Ik heb 'm nog niet gevonden. Volgens mij verkopen ze er geen pleisters voor en ik hoor anderen er ook niet over. Een verslaving blijft blijkbaar een taboe, zelfs als het om iets als boeken gaat.
Cold turkey afkicken en dan geheelonthouding. Maar eerst nog even Jane Eyre herlezen. En misschien nog dat ene boek van... of...