stop-motion introductie
Trillend (van moeheid) stond ik vandaag voor de klas. Een aantal 4 vwo-ers keek me verwachtingsvol aan. De rest van de dertig was nog aan het rondlopen, kletsen en spullen aan het pakken. Een paar leerlingen kwamen bij me.
'Mevrouw, ik heb de schoenendoos thuis laten liggen. Mag ik 'm even ophalen? Ik woon hier om de hoek'
Zouden ze nou echt verwachten dat ik ja zou zeggen? Een test, even kijken hoe buigzaam de stagiaire is? Of werd er serieus gedacht dat dit een optie was?
'Nee, want ik ga zo een introductie geven en we hebben ook nog eens een 40-minutenrooster, dus zoveel tijd is er al niet. Neem 'm de volgende keer maar mee.'
Even stond ik naar de rumoerige klas te kijken, die zich er grotendeels blijkbaar überhaupt niet van bewust was dat ik voor de klas stond. Toen zette ik een stem op om erover heen te komen.
In het daarop volgende kwartier liet ik fragmenten zien van Wallace and Gromit, The Nightmare Before Christmas en 2 clips van The White Stripes, gemaakt door Michel Gondry. Een flink aantal leerlingen keek geboeid naar de televisie. Sommigen waren in eerste instantie overvallen door Wallace and Gromit, waar zelfs om gelachen werd, en moesten daarna hun stoere houding (vooral niet kijken, vooral niets leuk vinden) snel weer in de plooi krijgen.
Toen kwam mijn korte uitleg. Niet kort genoeg, want nu het licht weer aan was was het al gauw weer rumoerig. Ik maakte de druktemakers duidelijk dat ik weliswaar hun namen niet kende en hen dus niet persoonlijk kon aanspreken, maar dat ze toch gewoon stil moesten zijn. Vervolgens kon ik mijn zegje doen- en was de les alweer bijna afgelopen.
Van een paar lieve leerlingen kreeg ik mee dat de druktemakers bij iedereen druk waren, dat het zeker niet aan mij lag; de stagiaire Engels had er niets van gebakken, en dat ze het leuk hadden gevonden. Nu maakte ik mij al helemaal niet druk om een paar relschoppers, die heb je in iedere klas en ooit was ik zelf ook zo'n ongeïnteresseerde trut, maar zo'n opstekertje kan natuurlijk nooit kwaad.
En nu.. gaat het echte werk beginnen. Vanaf hier kan het project alle kanten opgaan en ik ben heel benieuwd hoe het zal gaan verlopen.
Wat spannend! Leuk ook dat ze om Wallace en Gromit lachen kunnen! Heel veel succes met het project!
ReplyDeleteVolgens mij hebben leerlingen een collectief verbond op bepaald gedrag. ''Test de stagaire'' en een x aantal llen vind dat dan zielig.
ReplyDeleteWaar ik dan benieuwd naar ben, konden ze the White Stripes appreciëren, of hadden ze liever arrenbie gehad?
ReplyDeleteOoohh, zeg ik... een plaatje van Jack Skellington!!!
ReplyDeleteKlinkt als een hele leuke les! En ik moet geloof ik even in je archieven duiken om precies te begrijpen wat je bedoelt met 'het project'.
ReplyDeleteHa :) Leuke log heb jij ook! Leest leuk. Ik heb voor de verandering een logje geschreven over een dorp waar je wél bekend bent! ;)
ReplyDeleteHey allen,
ReplyDeleteLate reactie van mijn kant en even een korte..!
The White Stripes.. dat vonden ze maar niks ;)
En het project, dat is gewoon, deze lessen kleianimatie.
;)
Hey ik dacht dat ik hier al op gereageerd had dat ik je succes wilde wensen en dat het project gaaf lijkt.
ReplyDeleteVaag soms... die comments van blogspot.
Poeh, alleen al bij de gedachte dat ik voor een klas met nietsontzienende pubers zou moeten staan, breekt het zweet me al uit. Ik vind het knap, hoor. En Wallace and Gromit zijn echt leuk.
ReplyDelete