ergens anders is het gras groener..

Bekijk mijn foto-/ tekeningen- en andere dingen-blog

apple macbook & leopard

Voor de zeer geinteresseerden onder ons.. een uitgebreid stuk over me & my macbook.

Foto's zijn screenshots en vanwege privacy niet allemaal even duidelijk ;) Ga erop staan met de muis voor een beschrijving. Klik voor vergroting.

Het hele internet staat er vol mee, weblogs, discussies en websites over apple en mac os(x). Toch ga ik, eigenlijk naar aanleiding van een comment op mijn vorige post, mijn eigen bevindingen tot nu toe met jullie delen: wat vind ik geweldig, vreselijk, mooi, handig, onmisbaar, beter en slechter aan mijn macbook?

Laten we beginnen met uiterlijke kenmerken, want wat mij betreft kunnen maar weinig laptops cq notebooks tippen aan het design van Apple. In het verleden heb ik weleens iets voorbij zien komen wat mijn aandacht trok, maar niets was zo blijvend mooi als het design van Apple.
Ik houd van eenvoud en daar voldoet de macbook aan. Geen onzinknopjes die je nooit gebruikt, geen overdaad aan materiaalgebruik, ingangen en andere zaken. Geen idiote stickertjes en nonsense-kreten. Overdaad schaadt, dat hebben ze bij Apple maar al te goed begrepen. De macbook is prettig aan de oogjes.

Het formaat van de macbook is ideaal om mee te nemen en hij is niet overdreven zwaar. De adapter is simpel maar slim (uittrekbare pootjes om de kabel op op te rollen), je kunt hem meteen aan een stekker bevestigen of verlengen door de meegeleverde powerkabel eraan te bevestigen.

Het beeldscherm geeft mijn foto's weer zoals ik ze nog niet eerder gezien had. Mooi, strak, helder.

Typen op de macbook is fijn. Ik vind de ondiepe aanslag van notebooks veel prettiger dan dat gerammel dat mij doet denken aan het typemachinetijdperk.

En dan de binnenkant- als in: het besturingssysteem- in mijn geval mac osx 10.5 oftewel Leopard- en de software die meegeleverd werd.

Na aankoop hoefden we maar een paar klikjes te plegen. Wat gegevens invullen en de macbook was klaar voor gebruik en ook online. Het leek wel toveren na wat ik allemaal met mijn oude windowslaptop heb meegemaakt.

Op een mac werk je niet met 'start..' maar met het dock- een balk met programma icoontjes op je bureaublad zullen we het maar noemen. Het dock is makkelijk aanpasbaar. Een beetje klikken en slepen zorgt ervoor dat ik inmiddels alleen nog de programma's en mapjes die ik belangrijk vind in het dock heb staan, waardoor ik overal snel en makkelijk bij kan.
De finder laat de belangrijkste mappen, gedeelde mappen en harde schijven zien op de iTunes manier; lekker overzichtelijk, met een super extraatje: 'cover flow'- je kunt al je bestanden (documenten, presentaties, foto's, pdf's, filmpjes) previewen in de finder zelf, snel en soepel. Apple is er erg trots op en wat mij betreft zeer terecht. Je bladert zoveel makkelijker overal doorheen. Noot; dit geldt dus voor Leopard, in Tiger is de finder m.i. lang zo fijn niet, hoewel nog steeds beter dan onder windows.

Safari mist voor mij iets ontzettend belangrijks, namelijk het weergeven van de favicons in de bookmarks bar en daarom gebruik ik gewoon mijn oude vertrouwde Firefox. Op dat gebied voor mij niets nieuws onder de zon.
Eerder gebruikte ik mozilla Thunderbird voor het ophalen van al mijn email. Nu ik bij gmail imap functionaliteit heb, heb ik Mail ingesteld. Mail van verschillende accounts komen binnen in 1 mailbox. Helemaal prima.
iCal is een kalenderprogramma waarin ik al mijn gmail kalenders heb ingeladen. Functioneel, overzichtelijk, makkelijk mee te werken, hoe moeilijk moet het ook zijn? Als ik op F12 druk krijg ik het dashboard met mijn widgets te zien, waaronder een widget dat me een overzicht geeft van al mijn afspraken uit iCal in de komende week en het weeroverzicht.
Met iTunes werkte ik al lang dus ook hier niet veel nieuws onder de zon, maar op een mac werkt het toch nog fijner.

Ik maak veel foto's en ben dan ook bijzonder blij met iPhoto. Ik sleep foto's het programma in, geef ze trefwoorden en laat de zogenaamde slimme albums alle foto's met bepaalde trefwoorden samenkomen in 1 album. iPhoto geeft de albums en gebeurtenissen mooi weer, in vierkantjes die alle foto's uit het betreffende album doorscrollen als je er alleen maar met je muis overheen beweegt. De belangrijkste tools die ik in Photoshop gebruikte, namelijk de levels (of niveaus) zitten gewoon netjes in iPhoto onder 'bewerk'.

Eén van de geweldigste programma's is toch wel Front Row. Met een klik van de afstandsbediening (ja, dat kleine witte dingetje met 5 knopjes) schakel je over naar Front Row, het media center van de mac dat je muziek laat luisteren en foto's en films laat kijken.
Met een mini dvi naar s-video adaptertje erbij sluiten we de macbook zo op de tv aan. Geen gedoe met beeldscherminstellingen aanpassen, de macbook schakelt automatisch naar de juiste resolutie en laat alles meteen ook op de tv zien. Jammer genoeg zit er blijkbaar een bug in Front Row die het ons tot nog toe onmogelijk maakte om de divx bestanden af te spelen op de tv; zodra de kabel is aangesloten is er geen videobeeld meer te zien, alleen audio. De oplossing nu nog is dus handmatig via quicktime met full screen de video's afspelen. De afstandsbediening laat je dan nog wel pauzeren en het volume aanpassen. Helaas, maar het is al een grote verbetering ten opzichte van het gedoe via een windows laptop en maakt de aanschaf van een apart media center apparaat overbodig.

En dan hebben we nog Time Machine, dat je eenvoudig vraagt of je de harde schijf die je net aangesloten hebt voor time machine wilt gebruiken en zoja, een complete backup maakt van je systeem (dus niet alleen je bestanden). Doe je dit vaker, dan kun je op den duur terug in de tijd en dus bestanden terugvinden die je bijv. vorige week wiste, terugschakelen naar de oude configuratie enzovoort.

Er zijn nog genoeg andere programma's meegeinstalleerd, zoals iMovie, dat al veel meer functionaliteit en gemak biedt dan Moviemaker, maar de voor mij belangrijkste programma's heb ik nu wel behandeld. Al deze programma's horen gewoon bij mac os (m.u.v. firefox uiteraard). In windows was ik altijd bezig met het installeren van extra software (thunderbird voor de mail, picasa of photoshop album voor het beheren van foto's- wat ze beide niet helemaal naar tevredenheid deden, iTunes of winamp voor muziek, tools om bijv. bestanden te hernoemen- mac heeft daar automator voor, waar je allerlei taken mee kan automatiseren, post-it notes- inmiddels niet meer gratis geloof ik; mac os biedt zelf al plaknotities- en ga zo maar door) Heel, heel rommelig werd dat op den duur.

Installeren van software gaat over het algemeen makkelijk- sleep het gedownloade programmaatje in de programma's map en klaar- en gewoon zonder herstart. Wel net zo prettig.

Mac-rarigheden zijn voor mij het missen van de delete knop (er is alleen backspace) en het wennen aan de functionaliteit van de ctrl, alt en shift toetsen, plus de command toets (met het appeltje) Zo nu en dan heb ik toch de verkeerde te pakken en schiet ik bijvoorbeeld naar een andere space toe (Leopard geeft je de mogelijkheid om 4 desktops- bureaubladen- oftewel spaces te hebben; zo kun je bijvoorbeeld op desktop 1 je browser openhebben, op 2 iTunes, op 3 mail en op 4 iPhoto, om maar iets te noemen)

Er zullen ongetwijfeld nog genoeg andere dingen te melden zijn en als die me te binnen schieten zal ik deze post updaten. Voor nu denk ik dat ik wel duidelijk ben geweest over mijn macbook en mac osx...

update 3 november:
Inmiddels heb ik bij mozilla Camino gedownload; hun browser voor de mac. Camino is duidelijk aangepast op de mac, heeft dezelfde manier van werken als mac software en werkt dan ook beter dan Firefox op de mac.

Foto's zijn screenshots en vanwege privacy niet allemaal even duidelijk ;) Ga erop staan met de muis voor een beschrijving. Klik voor vergroting.

zwartwitte poes

Op vrijdag 26 oktober 2007 hebben we afscheid moeten nemen van onze lieve, vrolijke, blije zwart-witte poes. 8 jaar oud en tot op het laatst speels en gezellig. Zomaar ineens stopte haar hartje ermee.
Ik ga haar vreselijk missen..

aranzi aronzo

Gisteren stak er een briefje van de postbode uit mijn brievenbus. 'Geachte mevrouw/ heer... Vandaag hebben wij geprobeerd een pakket bij u af te leveren/ op te halen. ...'
Eindelijk! Al een paar dagen had ik in frustratie naar de enigszins verontrustende tekst 'Awaiting presentation to customs commissioner' zitten staren op de ems site. Zou er belasting over betaald moeten worden? Ik maakte me al kwaad om iets waarvan ik niet eens wist of het zou gaan gebeuren.

Vandaag was het dan zover. De postbode overhandigde mij een grote 'express bag' uit Japan en nu ben ik de gelukkige bezitter van een geweldige Warumono knuffel, 2 babycadeautjes (mascotteknuffeltje en rammelring), een stapel tandenborstels (ik hoef de komende 1,5 jaar geen nieuwe meer te kopen), een shopping bag, een pen en een stift, een 'towel bag' (ieniemini tasje van zacht badstof), een postcard boek en een vrolijk kunststof bekertje (dat als extraatje erbij zat en waar nu 6 in plastic verpakte tandenborstels in staan). Een bizarre combinatie van superschattige spulletjes en o wat ben ik er blij mee.

Over een paar maanden ga ik zeker opnieuw een bestelling plaatsen. Dan is het tijd voor een nieuwe agenda en een stapel wenskaarten. Een paar andere leuke dingetjes mogen natuurlijk meebesteld. Ik heb er nu al zin in..

Ook zin in blije spulletjes van een snelle, leuke en superpersoonlijke webshop uit Japan?
Neem een kijkje bij Aranzi Aronzo!

einde?

Het is alweer lang geleden dat ik hier schreef. De afgelopen tijd hebben verschillende gebeurtenissen me wel doen denken aan het schrijven van een blogje, maar op de een of andere manier is mijn blog mijn blog niet meer. Het opsplitsen van blogjes- dit blog en een anoniem blog bijhouden- heeft niet gewerkt zoals ik hoopte. Het maakte juist dat ik helemaal niet meer wist waar ik wat moest schrijven.
Tijd voor verandering dus.
Ik laat dit blog nog bestaan, maar begin met een nieuw blog waar ik in principe alleen nog maar te vinden zal zijn.


update: ik heb een aantal posts van het andere blog hierheen verplaatst. Of ik hier nog zal schrijven betwijfel ik nog steeds, maar dit blog laat ik wel online staan. Voor dagelijkse dingetjes verwijs ik je naar mijn officiële blog.

aranzi aronzo

Al een tijdlang had ik het voornemen om eens iets bij Aranzi Aronzo te bestellen. Ik ken het merk van een winkeltje- dat tot mijn grote spijt weg is- in het Magna Plaza en heb er meerdere spulletjes van. Het zijn nou niet meteen de meest nuttige spulletjes te noemen, daarnaast moet het helemaal uit Japan wegkomen dus wilde ik niet 1 artikel bestellen vanwege de verzendkosten. Ik kon eigenlijk nooit een excuus vinden om mezelf eens te trakteren op een pakketje leuke dingen uit Japan, tot vorige week donderdag. Ik ben weer bijna jarig en ook al vier ik het dit jaar niet, cadeautjes zijn nooit verkeerd.

Het was heel spannend om op 'verzenden' te klikken en daarmee toe te staan dat er 10860 yen van mijn creditcard zou worden afgeschreven. Eveneens spannend was het om het pakketje te volgen via het ems nummer. De volgende middag was mijn pakketje al onderweg in Tokyo. Ik stelde me voor hoe een doosje met Japanse tekens op een pallet in een vliegtuig werd geladen, onderweg naar mij.
En toen was het pakje in Amsterdam. Een paar dagen lang staarde ik bedroefd naar de tekst 'in retention'. E maakte grapjes over hoe de douane mijn warumono tshirt zou gaan passen. Ik maakte me zorgen over een eventuele niet te begrijpen belasting over het reeds uitgegeven bedrag en stelde me erop in dat de douane het waarschijnlijk zou presteren het pakketje 3 weken vast te houden.

Woensdag belde de postbode echter al aan. Een pakket vol vrolijke spulletjes, een orderbon met een vrolijke handgeschreven tekst erbij en een extra cadeautje kwam mijn dag goedmaken.

Om jullie ook een beetje mee te laten genieten zal ik hier foto's laten zien van een paar van de spulletjes die in het pakketje zaten. Het rode warumono tasje is in ieder geval al 2 keer mee op pad geweest en zelfs de katten vinden het tasje lief.
Voor de meisjemeisjes onder ons: enjoy! En mocht je een tshirt willen bestellen: de S is mij aan de grote kant. De maten komen dus wel overeen met onze Europese maten, in tegenstelling tot wat ik verwachtte.
Voor degenen die mij niet irl kennen, ik heb meestal een maatje xs of s en draag mijn kleding graag enigszins aansluitend


Warumono Blue (S)


Cadeautje: coin case


PVC-coated tote bag Warumono (L) en canvas pen case Rabbit Mark

de margriet

Het leven gaat niet altijd over rozen. Soms gaat het over margrieten en andere zaken.



Toen we dit huis kregen was ik blij dat we eindelijk een tuin zouden hebben; een buiten, een stukje natuur van onszelf, waar je zo in kon lopen vanuit je eigen woonkamer. Ik kon het echter niet helpen om ook te gaan twijfelen aan het plan om echt een tuin te maken van de tuin. Een tuin behoeft enig onderhoud, anders is het geen tuin te noemen en zou het beter zijn de boel uit te graven en vol te gooien met tegels, zoals ongeveer de helft van de straat momenteel doet. Ik wist natuurlijk niet zeker of ik wel minimaal wekelijks zin zou hebben in tuinieren; per slot van rekening had ik nog nooit een tuin gehad- het stukje border waar ik plantjes in mocht zetten, waar mijn konijnen begraven werden en waar ik af en toe schoffelde daargelaten, ik zat toen nog op de basisschool. Dat rekenen we dus even niet mee.
Het voornemen de tuin te beplanten was er dus. Het plan echter was hiermee te wachten, met de tuin hadden we immers geen haast. Eerst wat dingen in huis afmaken, druk zijn met de studie etcetera.



Zoals hier te zien is is dat plan niet aangehouden. Het begon allemaal met de margriet. Zodra het mooi weer werd verleidde een margriet bij het bloemenzaakje op de hoek me. Een paar blauwe druifjes erbij en de eerste stapjes waren gezet.
Inmiddels hebben we verschillende tuincentra bezocht, plantjes van (schoon)ouders gekregen en meerdere zakken met tuinaarde geleegd. De hele tuin is omgespit en een paar keer per week schoffel ik het onkruid weg of zit ik op mijn knietjes onkruid weg te plukken en uitgebloeide bloemhoofdjes af te knippen.



Twee tegels bij het huis hebben al moeten wijken voor een passiebloem. Er zitten helaas nog geen bloemen in, maar het ding is al wel 4 keer zo groot als 2 maanden geleden. Inmiddels maak ik me zorgen over waar de takjes heen moeten nu ze net zo lang zijn als het rekje dat we voor ze hebben opgehangen.



Mijn moeder is driftig aan het uitsteken en stekken gegaan. Zie hier de bieslook die we van haar kregen, volop in de bloei.



E's ouders wilden ons ook wel wat meegeven uit de tuin. Zijn vader ging met een spade de tuin door en binnen de korste keren hadden we een volle achterbak. De wilde aardbei heeft inmiddels al meerdere aardbeitjes en afleggers en de meeste bloeiende plantjes staan vrolijk te bloeien.



Natuurlijk konden we niet achterblijven bij de rest van Nederland. Van de week zijn we gezwicht en hebben we voor 50 euro ook zo'n zweef- cq omwaaiparasol gehaald bij de gamma. De regenbuien staan me nog niet toe het ding uit te proberen, maar als het weer mooi zonnig is, kunnen de katten ook op òns terras in de schaduw liggen- in plaats van bij de buurvrouw onder de stoeltjes.



En over katten gesproken... Smikkel waardeert het naar buiten kunnen zeer en is bij mooi weer algauw de hort op. Helaas voor hem zitten hier wel consequenties aan vast: hij heeft een halsbandje met belletje en adreskokertje gekregen. Hij maakt zich er gelukkig niet bepaald druk om.
Spip heeft wisselende ideeën over het naar buiten gaan. Ze is vooral enthousiast over het wegjagen van de musjes die ons vogelhuisje een weekend lang hebben uitgeprobeerd. Zodra er andere onrustigheden waar te nemen zijn rent ze gauw naar binnen.
Salmiak vindt het het meest boeiend om naar buiten te kijken of in de tuin te liggen. Afvallen van het naar buiten gaan zal dan ook niet zo snel gaan. Lang leve het dieet-katten-voer- al doet dit vreselijke pijn aan de portemonnee.



En in huis? Zelfs daar gebeurt vanalles. Een klusje waarvan ik dacht dat het nooit zou gebeuren is geklaard: de trap is geschilderd. We hebben zelfs geen bouwlampjes meer hangen.

Al met al wordt het hier een aardig thuis. Nu nog van de bouwwerkzaamheden in de buurt afkomen. Stratenmakers en het uitzicht op, gestamp en getril van een heipaal is niet bepaald rustgevend te noemen. Toch stoort het me minder dan de herrie in onze oude wijk. Van een heipaal weet je tenminste wat je kan verwachten en met een heipaal weet je dat je 's ochtends op tijd wakker wordt.
Lekker helder.

stil

Het is hier stil. Heel stil.
Bij mij is het niet stil, maar ik schrijf nu even liever iets anoniemer.
Ik bezoek en lees momenteel ook weinig weblogs. Heb je mijn reacties gemist, weet dan dat het niet aan jou ligt.
Wil je weten waar ik nu wel schrijf of wil je iets van je laten horen, dan mag je me natuurlijk altijd mailen!

lente-overzicht

1-3 Het is lente en voor het eerst sinds 12 jaar kan ik van huis uit een tuin inlopen! Het is nog één grote zandbak, maar ik zou ik niet zijn als ik er toch niet het één en ander had neergezet. Per slot van rekening schoffelde ik als kind al het onkruid uit mijn eigen tuintje.
4 In mijn nieuwe wijk is veel nieuwbouw, maar gelukkig ook veel leuks te zien. Er is een stadsboerderij met kippen, schapen, varkens...

5 Tijdens het wandelen langs de vele watertjes in de wijk zien we al meerdere eenden met kuikens.
6 Voor vwo 4 maakte ik een simpele pinguïnanimatie met klei, zodat ze ongeveer konden zien wat ik (niet) van de opdracht verwacht.

7 Tegen lentebuien hebben ze bij de Hema hele vrolijke paraplu's tegenwoordig. Met een kanten randje!
8 Animal Crossing: Wild World blijft verslavend. En het leukste is: ik steek mensen ermee aan..

9 Smikkel heeft de smaak van het naar buiten gaan te pakken en vind het maar niks als hij binnen is en ik buiten.
10 Spip geniet van het lentezonnetje, net als wij.

animal crossing: wild world

Een nieuwe verslaving is altijd leuk. Helemaal als het er eentje is die je overal mee naar toe kunt nemen en waar je je overal en de hele dag door aan tegoed kan doen.
Animal Crossing: Wild World is zo'n verslaving. Iedere dag bevind ik mij wel een paar uur in mijn virtuele dorpje. Ik praat met de buurdieren, vang vissen, vlinders en insecten, graaf fossielen op voor in het museum, ik koop en verkoop meubels, behang, apparatuur en kleding, ik plant bloemetjes en fruitboompjes, schrijf brieven aan de buurdieren, raap schelpjes en verander mijn interieur. Af en toe los ik wat van mijn hypotheek af zodat mijn huis groter kan worden. Sinds kort heb ik ook een uitgebreidere winkel met een kapper. Voorlopig vind ik mijn groene paardestaartje erg leuk, maar als ik die zat ben wil Shampoodle me uiteraard zo een makeover geven.
Er verhuizen af en toe buurdieren en soms is er een buurdier ziek, ze geven me hun foto's als we 'best friends' zijn en ze komen bij me langs op een afgesproken tijdstip. Dan bekijken ze mijn meubeltjes, roddelen over de andere buurdieren en vertellen me wat ze van mijn huis vinden.

Soms regent het pijpestelen en lopen we allemaal met vrolijk gekleurde paraplu's rond, vaak schijnt de zon en is het halve dorp met vlindernetjes naar insectjes aan het zoeken.
Buck, het stoere paard dat veel om 'sports and muscles' geeft, loopt rond in een door mij ontworpen roze outfit. Als ik zijn staartje onder dat roze jurkachtige kledingstuk uit zie rondzwaaien krijg ik een spontane lachbui. Drake de melancholische eend wil een stoere begroeting die past bij een superheld en ik laat hem 'howdie' zeggen.

's Avonds is het pas echt feest, want dan zijn er meer mensen- zoals Marije- Animal Crossing aan het spelen en bezoeken we elkaars dorpjes dankzij wifi. We bekijken elkaars huisjes, posten een brief, bezoeken de dieren, snuffelen in de winkels en wisselen fruit uit. We bewonderen elkaars sterrenbeelden, geven elkaar cadeautjes en pronken met onze nieuwe outfits.

Op zaterdagavond bezoek ik het museumcafé voor een muziekje van K.K. Slider, die me standaard een bootleg geeft zodat ik 'm thuis ook kan afspelen. Hij heeft geen goed woord over voor de muziekindustrie; 'My music wants to be free!'

Daarna is het bedtijd.. en vertrek ik naar de zolder, die ik deel met E en bibi. Een gezellig slaapmuziekje tinkelt me tegemoet.
Morgen is er weer een dag..

Foto bovenaan: Blij kijken doe je niet als je in je zakken neust of op je map kijkt..
Je ziet hier mijn karaktertje falleri, voor mijn huisje
Plaatjes van paraplu en K.K. Slider: Animal Crossing Communtity
Meer foto's van mijn dorpje/ animal crossing wild world door mij